Essentie

Volgens de bekende piramide van Maslow richten mensen zich pas op zelfontplooiing wanneer aan hun meer basale behoeften, zoals veiligheid, zekerheid en verbondenheid, is voldaan. Slechts een klein deel van de mensen zou uiteindelijk tot volledige zelfactualisatie komen.
Ik vind dat een interessant perspectief, maar mijn eigen ervaringen hebben mij iets heel anders laten zien.
Wat als het ontmoeten van je essentie helemaal niet het sluitstuk is van een leven waarin alles op orde is? Wat als het juist betekent dat je bereid moet zijn om een groot deel van wat je zorgvuldig hebt opgebouwd, los te laten?
Je zekerheden, je relaties, je identiteit, je maatschappelijke positie, misschien zelfs de normen en waarden waarop je je hele leven hebt vertrouwd.

Wat als essentie geen luxe is die je jezelf kunt veroorloven wanneer je veilig bent, maar een roep die zich juist aandient wanneer het leven zoals je dat kende niet langer volstaat?

Wanneer iets in jou begint te roepen

Ik geloof dat er mensen zijn voor wie het leven zoals ze dat kennen op een bepaald moment niet meer voldoende is.
Niet omdat ze ondankbaar zijn, ongelukkig moeten zijn of omdat er iets mis is met hun bestaan. Maar omdat er iets anders begint te bewegen. Iets wat zich niet meer laat wegdrukken met de dingen die voorheen voldoening gaven.
Een roep die steeds luider wordt.
Die je vrede verstoort, je aandacht opeist en je misschien zelfs het gevoel geeft dat je niet langer kunt blijven leven zoals je deed.
Wanneer die roep zich aandient, verschilt volgens mij per mens.
Misschien ontstaat er ruimte wanneer de afleiding wegvalt en het eindelijk stil genoeg wordt om iets anders te horen.
Misschien zet het leven je stil. Door verlies, een crisis, een ingrijpende gebeurtenis of doordat alles waarvan je dacht dat het je droeg, plotseling wegvalt.
Of misschien gebeurt het juist midden in een ogenschijnlijk prachtig leven. Wanneer je bewustzijn verandert en je ineens anders begint te kijken naar wat je altijd voor waar hebt aangenomen.
Hoe het ook gebeurt, ik denk niet dat het moment waarop die roep komt het belangrijkste is.

Het gaat erom of je de moed kunt vinden om te luisteren wanneer hij zich aandient.

Want waar veel mensen prima kunnen leven zonder zich voortdurend bezig te houden met hun diepste essentie, kan het voor anderen voelen als een kwestie van levensbelang.
Niet omdat hun leven minder waard is wanneer ze die weg niet gaan, maar omdat het leven dat ze tot dan toe hebben geleid niet langer overeenkomt met wat er vanbinnen voelbaar is geworden.
En dat vraagt soms om keuzes die vanuit de buitenwereld nauwelijks te begrijpen zijn.

Wanneer het levenssap verandert

Ik noem essentie weleens het levenssap.
Datgene waardoor je werkelijk voelt dat je leeft.
En wat ik zo bijzonder vind, is dat de dingen die je ooit dat levenssap gaven, op een bepaald moment hun werking kunnen verliezen.
Een carrière waar je jarenlang naartoe hebt gewerkt. Een relatie die je zekerheid gaf. Een maatschappelijke positie, een gezin, een levensstijl, een overtuiging of een toekomstbeeld waar je altijd gelukkig van dacht te worden.
Het kan allemaal nog aanwezig zijn.
En toch voel je dat het je niet meer voedt zoals voorheen.
Alsof de bron waaruit je jouw bestaansrecht haalde, niet langer dezelfde is.
We onderschatten volgens mij hoeveel er verandert wanneer die bron verschuift.
Want wanneer jouw gevoel van bestaansrecht niet langer voortkomt uit wat je hebt, wat je doet of wat anderen van je vinden, maar uit iets wat veel dieper in jou leeft, verandert je verhouding tot vrijwel alles.
Je wordt gevoeliger voor wat wel en niet klopt. Voor de energie van mensen, voor de intenties achter woorden, voor de omgevingen waarin je je bevindt en voor de keuzes die je maakt.
Dingen waar je voorheen moeiteloos in meeging, kunnen ineens zwaar voelen. En dingen die je nooit eerder hebt overwogen, kunnen een aantrekkingskracht krijgen die je nauwelijks kunt verklaren.
Dat kan een ongekend diep onderzoek in gang zetten.
Niet alleen naar jezelf, maar naar alles wat je voor werkelijkheid hebt aangenomen.
En juist daarom is onthechting voor mij zo'n groot goed geworden.Want hoe kun je ontdekken wat er werkelijk door jou heen wil leven wanneer je koste wat kost probeert vast te houden aan wie je dacht te moeten zijn?

Je essentie is niet wie je bedacht hebt te zijn

Misschien is dit wel een van de meest fascinerende ontdekkingen die ik heb gedaan.
Je essentie is niet het mooiste plaatje dat je van jezelf kunt maken.
Niet de meest succesvolle, spirituele, liefdevolle of ontwikkelde versie van jezelf.
Het is ook niet de identiteit die je na jarenlang zelfonderzoek zorgvuldig hebt samengesteld.
Sterker nog, ik heb ervaren dat het ontmoeten van je essentie juist vraagt om bereidheid om ook die beelden los te laten.

Je essentie laat zich niet bedenken. Ze laat zich ontmoeten.

En wanneer dat gebeurt, ziet ze er misschien heel anders uit dan je had verwacht.
Ze verschijnt lang niet altijd in een strak pak of een prachtige galajurk.
Soms legt ze juist een thema bloot dat je je hele leven liever verborgen had gehouden.
Een verlangen dat niet binnen de normen past. Een kwaliteit die je nooit serieus hebt genomen. Een waarheid die schuurt met je omgeving. Een kant van jezelf waarvoor je je misschien zelfs hebt geschaamd.
En ineens blijkt juist daar iets te zitten wat ongekend veel leven in zich draagt.
Dat vind ik zo bijzonder aan essentie.
Ze lijkt zich weinig aan te trekken van onze ideeën over wat mooi, wenselijk, verstandig of maatschappelijk geaccepteerd is.
En misschien is dat ook wel waarom we haar niet kunnen afdwingen.
Ik geloof niet dat je van tevoren precies kunt weten wat jouw essentie is.
Maar ik geloof wel dat je haar kunt herkennen wanneer je ermee in aanraking komt.
Niet noodzakelijk omdat alles dan eenvoudig wordt, maar omdat er iets in jou tot leven komt wat je niet meer kunt ontkennen.

Uniek zijn zonder afgescheiden te zijn

Voor mij is essentie ook nooit een functie, beroep of bestaande levenswijze.
Je kunt ondernemer zijn, moeder, leider, kunstenaar, priesteres of welke rol dan ook vervullen, maar geen van die rollen hoeft te omvatten wie je in essentie bent.
Ik ervaar essentie als iets volstrekt unieks.
Niet iets wat we collectief moeten worden of waarin we allemaal op elkaar gaan lijken.
En juist dat maakt het zo interessant wanneer mensen elkaar werkelijk ontmoeten.
Want wanneer twee mensen vanuit hun eigen essentie aanwezig zijn, kunnen er dingen ontstaan die geen van beiden afzonderlijk had kunnen bedenken.
Niet doordat ze zich aanpassen aan elkaar, maar doordat ze ieder hun eigen energie volledig meebrengen.
Ik noem dat graag het blenden van essenties.
Twee unieke werelden die elkaar ontmoeten en samen iets nieuws laten ontstaan, zonder dat een van beide zichzelf hoeft te verliezen.
Dat is ook waarom eigenaarschap voor mij zo belangrijk is.
Wanneer je werkelijk eigenaar bent van wie je bent, hoef je de ander niet te worden, te volgen of te veranderen om verbinding te kunnen ervaren.
Je kunt elkaar juist versterken vanuit autonomie.
En wat daaruit kan ontstaan, blijft mij verwonderen.

Essentie en het grotere geheel

Sinds ik steeds meer vanuit mijn eigen essentie ben gaan leven, ervaar ik ook een verbinding met iets wat groter is dan mijn individuele bestaan.
Dat is voor mij niet iets wat ik van tevoren had bedacht of waar ik bewust naar op zoek was.
Het is iets wat ik gaandeweg ben gaan ervaren.
Door keuzes te maken die vanuit mijn essentie klopten, kwam ik terecht in ontmoetingen, gebeurtenissen en situaties die ik met mijn hoofd nooit had kunnen organiseren.
Alsof er mogelijkheden zichtbaar werden die voorheen buiten mijn werkelijkheid lagen.
Ik kan daar allerlei verklaringen voor bedenken. Maar eigenlijk vind ik het veel interessanter om te blijven ervaren wat er gebeurt.
Want het bijzondere is dat mijn essentie me niet alleen dichter bij mezelf heeft gebracht, maar juist ook dichter bij het leven om me heen.
Bij mensen, bij verbinding, bij creatie en bij mogelijkheden die ik eerder niet had kunnen voorzien.
En daar zit voor mij de magie.
Niet in het najagen van iets buitengewoons, maar in het ontdekken wat er kan ontstaan wanneer je jezelf niet langer voortdurend probeert te vormen naar wat al bestaat.

Misschien is jouw essentie niet bedoeld om binnen de bestaande werkelijkheid te passen, maar om iets aan die werkelijkheid toe te voegen wat er zonder jou nooit zou zijn geweest.

Dat is wat mij blijft verwonderen.En misschien is dat ook wel waarom ik mijn visies zo graag deel.
Niet om je te vertellen wie je werkelijk bent of welke weg je zou moeten gaan.Maar omdat ik zelf heb ervaren hoeveel levenssap er vrijkomt wanneer je de moed vindt om te leven vanuit iets wat je niet eerst hoeft te begrijpen, bewijzen of verklaren.

Want wat als de magie van het leven niet zit in worden wie je dacht te moeten zijn, maar in het toelaten van wie je nooit had kunnen bedenken te zijn?