Eigenaarschap

Ik geloof dat werkelijk gezonde verbinding pas kan ontstaan wanneer ieder mens eigenaarschap draagt voor zijn eigen essentie en autonomie.
Met gezond bedoel ik niet dat een verbinding altijd harmonieus, veilig of comfortabel moet voelen. Ik bedoel een verbinding waarin de essentie van ieder mens leidend mag zijn. Waarin niemand zichzelf hoeft te verlaten om de ander vast te houden en niemand verantwoordelijk wordt gemaakt voor het geluk, de keuzes of het bestaan van een ander.
Dat klinkt misschien afstandelijk. Alsof we allemaal op ons eigen eilandje gaan zitten en elkaar vooral niet te veel nodig mogen hebben.
Maar mijn ervaring is precies het tegenovergestelde.

Eigenaarschap heeft mij een intimiteit laten ervaren die ik daarvoor nauwelijks kende.

Moet je nagaan wat er gebeurt wanneer twee mensen elkaar werkelijk ontmoeten, zonder zich aan te passen aan wat de ander nodig denkt te hebben. Zonder de verantwoordelijkheid voor elkaars leven over te nemen. Zonder voortdurend bezig te zijn met het vervullen van verwachtingen, het voorkomen van teleurstelling of het in stand houden van een bepaalde rol.
Dan krijg je te maken met de echte versies van elkaar.
Weet je hoeveel energie daarin vrijkomt?
Hoeveel levenssap er gaat stromen wanneer mensen zichzelf volledig durven te bewonen en van daaruit de ander ontmoeten?

De weg naar eigenaarschap

Ik besef dat eigenaarschap niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Niet iedereen heeft geleerd om op zijn eigen essentie te vertrouwen. Sommige mensen zijn zo gewend geraakt aan het dragen van anderen, of juist aan het gedragen worden, dat ze nauwelijks meer weten hoe ze op eigen benen kunnen staan.
En daar ontstaat iets interessants.
Want wanneer jij besluit eigenaarschap te nemen over jouw leven, kun je behoorlijk worden afgeleid door mensen die hun eigen verantwoordelijkheid nog niet kunnen of willen dragen.
Je kunt het gevoel krijgen dat je hen in de steek laat. Dat je egoïstisch wordt. Dat je tekortschiet als partner, ouder, vriend of begeleider.
Ik ken dat gevoel.
Er was een periode in mijn leven waarin ik, volgens de maatstaven van anderen, op vrijwel alle gebieden had gefaald. Rollen die ik had vervuld, verwachtingen waaraan ik had geprobeerd te voldoen en zekerheden waarop ik had vertrouwd, waren weggevallen.
Ik kwam op een punt waarop ik het gevoel had niets meer te verliezen.
En juist daar begon voor mij een enorme bevrijding.
Ik stopte met het dragen van verantwoordelijkheden die niet van mij waren. Ik stopte met proberen anderen gelukkig te maken, hun problemen op te lossen of hun leven in goede banen te leiden.
Niet omdat ik niet meer om hen gaf, maar omdat ik begon te ontdekken dat mijn verantwoordelijkheid ergens anders lag.

Bij mezelf.

Wat mij vervolgens gebeurde, had ik nooit kunnen bedenken.
Daar waar ik dacht dat mensen zouden omvallen wanneer ik hen niet langer droeg, zag ik hen juist in beweging komen.
Zelfs bij mijn kinderen.
Ik had gedacht dat ik hen misschien tekort zou doen door bepaalde verantwoordelijkheden los te laten. Maar ik zag hen groeien, zelfstandiger worden en hun eigen kracht ontdekken.
En misschien nog wel het meest bijzondere: de verbinding met hen werd niet minder, maar juist sterker. Ook hun waardering en respect voor mij veranderden.
Alsof het loslaten van mijn verantwoordelijkheid voor hun leven ruimte maakte voor hun eigen eigenaarschap.
En daarmee voor een heel andere manier van verbinden.

De kunst van niet helpen

Ook in mijn werk heb ik een bijzondere ontdekking gedaan.
Om de magie van een ontmoeting werkelijk toe te laten, heb ik moeten leren om niet te helpen.
Dat klinkt misschien vreemd voor iemand die werkt met bewustzijn, intimiteit, heling en persoonlijke groei.
Maar zodra ik mezelf verantwoordelijk maak voor de ontwikkeling, bevrijding of het geluk van een ander, neem ik onbewust iets over wat niet van mij is.
Ik bepaal dan, hoe liefdevol mijn intentie misschien ook lijkt, dat er iets veranderd, opgelost of geheeld moet worden.
En daarmee kan ik precies datgene in de weg staan wat vanuit de ander zelf wil ontstaan.
In mijn tempelwerk heb ik ervaren hoeveel er mogelijk wordt wanneer ik die verantwoordelijkheid loslaat.
Wanneer ik volledig aanwezig ben, met alles wat ik voel, zie en kan aanbieden, maar zonder de ander ergens naartoe te willen brengen.

Ik hoef niemand te bevrijden om een bedding te kunnen zijn waarin bevrijding mogelijk wordt.

Dat vraagt vertrouwen. In mezelf, in de ander en in wat er tussen ons ontstaat.
Het heeft me ook gevoeliger gemaakt voor de intenties waarmee mensen elkaar helpen.
Want helpen kan voortkomen uit onvoorwaardelijke liefde, maar ook uit een behoefte om nodig te zijn, betekenis te hebben, erkenning te ontvangen of jezelf als goed mens te ervaren.En dat onderscheid vind ik fascinerend.
Niet omdat het ene iemand goed maakt en het andere slecht. Maar omdat ik zie hoeveel invloed onze onbewuste behoeften kunnen hebben op de ruimte die we een ander werkelijk geven.
Soms is het meest liefdevolle wat je kunt doen niet ingrijpen, niet oplossen en niet dragen
.Maar aanwezig blijven terwijl de ander zijn eigen weg ontdekt.

Eigenaarschap is niet hetzelfde als alles alleen doen

Dit is misschien wel een van de belangrijkste nuances in mijn visie.
Want ik heb zelf lange tijd gedacht dat eigenaarschap betekende dat ik alles alleen moest kunnen.
Dat ik niemand nodig mocht hebben. Dat ik sterk moest zijn, zelfstandig, onafhankelijk en in staat om iedere situatie zelf op te lossen.
Maar wanneer ik daar eerlijk naar kijk, kwam dat lang niet altijd voort uit vrijheid.
Soms kwam het juist voort uit spanning, controle of het gebrek aan vertrouwen dat ik werkelijk op een ander kon leunen.
En dat is iets heel anders dan eigenaarschap.

Werkelijk eigenaarschap vraagt geen voortdurende krachtinspanning, maar juist ontspanning en vertrouwen.

Het betekent niet dat je alles moet weten, alles moet kunnen of volledig ontwikkeld moet zijn voordat je een ander kunt ontmoeten.
Je hoeft niet perfect te zijn.
Je hoeft jezelf niet eerst te repareren.
Je hoeft zelfs niet precies te weten wie je bent of waar je naartoe beweegt.
Je mag eigenaar zijn van precies wie je nu bent. Van wat je voelt, wat je verlangt, wat je nog niet weet, waar je bang voor bent en wat je op dit moment wel of niet kunt dragen.
En vanuit dat eigenaarschap kun je hulp vragen, steun ontvangen, samenwerken, liefhebben en je volledig laten raken door een ander.
Zonder dat je jouw leven in diens handen hoeft te leggen.
Sterker nog, ik ervaar dat juist vanuit die ontspannen autonomie de meest bijzondere verbindingen ontstaan.
Omdat je elkaar niet meer nodig hebt om jezelf compleet te maken, maar elkaar kunt ontmoeten vanuit de volledigheid van wat er op dat moment is.
Eigenaarschap als basis voor een andere werkelijkheid

Stel je eens voor wat er gebeurt wanneer we dit perspectief niet alleen toepassen in onze persoonlijke relaties, maar ook binnen gezinnen, organisaties, leiderschap en de samenleving.
Wanneer we stoppen met elkaar voortdurend te redden, te sturen, te corrigeren of verantwoordelijk te maken voor onze eigen behoeften.
Wanneer leiders niet langer de verantwoordelijkheid voor het bestaan en de ontwikkeling van anderen overnemen, maar omstandigheden creëren waarin mensen hun eigen potentieel kunnen ontdekken.
Wanneer liefde niet langer wordt afgemeten aan hoeveel we voor elkaar opofferen, maar aan hoeveel ruimte we elkaar geven om werkelijk onszelf te zijn.
Dat betekent niet dat we geen verantwoordelijkheid meer voor elkaar dragen. We blijven verantwoordelijk voor onze eigen keuzes, de gevolgen daarvan en de zorg die we bewust op ons nemen.
Maar we hoeven het innerlijke leven van een ander niet over te nemen.Ik geloof dat daar een enorme hoeveelheid energie vrijkomt.
Energie die nu vaak verloren gaat aan verwachtingen, afhankelijkheid, schuldgevoel, controle en het voortdurend proberen te voldoen aan wat anderen van ons verlangen.

Eigenaarschap betekent voor mij dat ik volledig aanwezig kan zijn in mijn eigen leven, zonder mezelf te hoeven bewijzen, verdedigen of voortdurend verbeteren.

En dat ik de ander dezelfde vrijheid gun.Niet omdat we elkaar niet nodig hebben.Maar omdat we elkaar dan eindelijk werkelijk kunnen ontmoeten.

Misschien begint eigenaarschap niet bij de vraag wat je nog moet leren of veranderen, maar bij de ontdekking dat je nu al volledig eigenaar mag zijn van wie je bent.